Ein blogg med sosialistiske perspektiv i samfunnet, humanistiske blikk om livet og levande skildringar av fisketurar og andre fritidssyslar.
Med utkanten av stormen Yngve tok eg og bruttern turen ut på Børøya i Levanger i dag og forsøkte oss på litt stormflogekasting etter sjøaure. Men den syklonliknande snøfauka i venstre kant blåste oss etterkvart straka vegen heim.
Ingen stor nyttårstale frå meg anna enn at eg fordømmer Israels likvidering av det palestinske folk. Utover det ønskjer eg alle saman eit fredeleg og godt nyttår 
2. juledag. Det er seks varmegrader her i Levanger. Det er to gradar varmare enn vi hadde det i Finnmark i juli i år. Som vanleg er det biletesjåing og videosjåing når familien er samla og då kom vi over denne festlege videosnutten frå finnmarksturen i sommar. Enjoy
Det er mange som skriv god jul på bloggen sin. Endå fleire fyrer av ei god-jul-helsing på facebook eller tekstmelding. Stemninga aukar, men så kjem det alltid nokon og minner oss på at ikkje alle har det så bra til jul. Eg har tenkt å vere den typen i år.
I fjor gav John Fredriksen, ein av dei aller rikaste i Noreg, tusen kroner til ein tiggar på veg ut frå julebord. Eg har tenkt å la omfanget av offentleg klaging vere målestokken for kven som har det verst. Jo oftare denne personen/ gruppa klagar i tv, aviser, på gata og i lunsjpausen på studia/ arbeidsplassen, jo høgare kjem denne på lista mi over dei som ikkje har det så godt til jul. I
1. Siv Jensen, formann i FrP
Siv Jensen må vere den personen som har klagd mest på TV i år. Uansett kva regjeringa gjer, så leitar Siv etter ein måte å polemisere motstand. Når SV meiner sjefsbonusane må ned, seier ho at SV er smålege. Seinare kritiserer Siv sjølv toppleiarane for å karre til seg for mykje. FrPs kontor er neppe eit partikontor. Det må vere eit klagesekretariat som finkjemmer samfunnet etter moglegheiter til å føle at ein sjøl har det vondt. Siv Jensen har det ikkje så bra til jul. Medan kommunistar måtte leve i eit historiskpolitisk stigma og måtte sjå sitt verdsbilete rase saman med murens fall i 1989, så opplever Siv Jensen det same no under finanskrisa og samanbotet i USA. Plutseleg går det ikkje an å ha det vondt på grunn av 10 øre dyrare bensin. Plutseleg opplever ein at all oppbygd retorikk gjennom siste ti år fell i grus med visualiseringa av kapitalismekrisa. Siv Jensen har derfor gjort seg fortjent til å motta John Fredriksens julebord-tusenlapp.
2. Middelklassen
Middelklassen har det nest verst i samfunnet i dag målt opp i mot kven som oftast har høve til å uttale seg om kor ille det står til. Middelklassen opplevde i 2008 at bensinprisen steig opp mot trettentalet, renta nesten opp i åttetalet, nettleia på straum gjekk opp, det blei dyrare å køyre miljøfiendtlege bilar. Alt dette er jo sjølvsagt dramatisk for alle hushaldningar i Noreg og førte til at debattlister på nettet og lesarbrev i avisene flaut over av naudrop frå middelklassen. Det må ha vore vondt. Middelklassen får John Fredriksens julebord-femhundrelapp.
3. John Fredriksen, skipsreiar
Faktisk. Han som sjølv delte ut ein tusenlapp til ein tiggar i fjor, får i år almisse for å ha det tredjer verst i Noreg. Gi og du skal få, heiter det i Bibelen. Han må ha blitt bønhøyrt når eg no trekk han fram som ein av dei vi verkeleg skal synest synd på i jula. Han kom ut frå julebordet i år og uttaler at dette har vore det verste året i hans liv, krisa er den verste han har vore med på, no er det trasig. Han såg veldig bedrøva ut. Han har tapt fleire milliardar. Ein juletanke og John Fredriksens eigen hundrelapp går til han sjølv i solidaritet med overklassen som for første gong på fleire tiår opplever å ikkje ha ein lønsvekst som er større enn den generelle.
Så tenkt på dette når du no gaflar i deg julematen og opnar alle pakkene. Tenk på Siv Jensen, Middelklassen og John Fredriksen. -Det er slettens ikkje alle som har det så bra i jula i år.
Kanskje kunna du faktisk ha ofra litt av løna di, pensjonen din, retten til gratis utdanning og arbeidsrettane dine, og heller røyste på Siv Jensen og FrP. Kanskje kunna du meldt deg inn i faceboogruppa “Protest mot økte bensinpriser” og organisert deg for motmakt mot bensinpristyrranniseringa av middelklassens overbruksøkonomi. Parolen kunne vore - “alle har rett på tre bilar”. Kanskje kunna du sendt ein hundrelapp for kvar tusenlapp du handlar julegåver for til John Fredriksen som har flytta all verksemda si ut frå Noreg og inn i land som ikkje har hatt kontroll med ein marknadsanarkistisk økonomi?
God jul!
…mitt nyttårsforsett er at eg i løpet våren skal trene litt for å kome i (betre) form til St.Olofsloppet. Det er nesten litt pinleg å vise det fram, men så har eg no i alle fall delteke ein gong
Morten Drægni har sett Max Manus. Det har ikkje eg, men eg skal det. Han har i midlertid skrive ein interessant sak på Piketten der han gjer seg to tankar.
Den første tanken handlar basicly om “which side are you on” . Politistudenten Drægni krympa seg i kinostolen over politiet som bisto nazistar. Det er sjølvsagt skjærande å sjå svik. Men eg meiner dette er historiar som endeleg ser ut til å kunne kome opp frå djupna av historieforteljingane etter krigen. Dei kan vere vonde, men historias stigmatid er snart over med ein utdauande generasjon og vi kan snart foreta meir opne analysar og konklusjonar frå krigsdagane utan at det blir for kjensleladd. Vi som ikkje har opplevd krigen kan av og til spørre dei gamle om historiar. Ofte får ein eit mørkt drag over andletet og er ikkje så ivrige på å snakke om det. Eg trur det er mange historiar om vener og kjendte overløparar, men også store delar av samfunnet som f.eks politiet som “fall” for quislings og hitlers propagandaapparat. (forøvrig ein oppheita debatt som er initiert av Erling Fossen)
Drægni sin andre tanke er jo ein tanke vi fleste unge har. Motstandsrørsla bestod av mange unge folk. Kva hadde vi gjort i dag? Eg har nyleg lese “Kampen om Hegra” av Karl H. Brox. Der blir det lengste og hardaste slaget under sjølve okkupasjonen skildra. Hegra Festning stod mellom tyskarane som hadde tatt flyplassen på Værnes i Stjørdal. Hegra Festning var flaskehalsen som stod mellom tyskarane og resten av Nord-Trøndelag. Tyskarane klarte aldri å ta festninga så lenge kampen varte.
Spørsmålet Drægni stiller er: Kva hadde vi som er like gamle i dag gjort i same situasjon? Eg kjenner på meg at eg villa tatt skia fatt og reist i kampen -til festningen. Men hadde eg faktisk gjort det? Hadde mine vener gjort det? På Hægra festning heldt 250 mann og ei kvinne stand. Det er ikkje mange, eigentleg, når ein tenkjer over at berre 250 heldt igjen den siste kimen av eit klassisk krigsslag mot okkupantane. Det er mange som satt i avmakt heime og visste at overmakta var for stor. Det er sikkert også mange som lot seg falle for propagandamaskineriet og aksepterte okkupasjonen. Samstundes var det mange fleire heltar enn dei faktiske folka som var på festningen. Det var eit stort apparat av folk som smugla inn ammunisjon, mat og legemiddel til festningen frå omliggande gardar og byar. I krigen mot overmakta finst det fleire heltar enn berre dei som bar våpen.
Da det hvite flagget til slutt ble heist, den 5. mai 1940, var det fordi det ikke lenger hadde noen hensikt å sloss - all annen motstand i Sør-Norge var slutt. -Gyldendal Norsk Forlag
Heltehistoriar gjer godt. Det er to gonger såkalla overmakter har forsøkt å tre seg gjennom Nord-Trøndelag. Først Olav den Heilage, deretter Hitler. Begge blei møtt med skjeggete trøndarar som ropte; YOU SHALL NOT PASS!
Meg eg vil også lære meir om dei andre siden. Vi tåler det no 69 år etter den første landgangen, og vi trenger det for å forstå krig.
Ein bekjendt via nettsamfunnet Underskog, som eg haika med frå Trondheim til Oslo, sendte meg for litt sidan ei hyggeleg takkforsist-melding. Han var opptatt av noko mange eg kjenner har vore opptatt av etter at eg blei nominert som toppkandidaten til Nord-Trøndelag SV. Eg tillet meg å gjengi noko av innhaldet:
Hadde vært stas å se deg på tinget, da hadde jeg fått en perfekt mulighet til å kvalitetssjekke en politiker, og se om du fortsatt snakker med meningsfylte setninger, som du gjorde på vår biltur Trondheim-Oslo, eller om systemet endrer språket ditt, sånn at du begynner å snakke som en vaskekte politiker. Håper virkelig ikke det!
Denne tilbakemeldinga vil eg ta med meg. Varemerket mitt, heile årsaken til at eg i det heile tatt skal ut i strid for eit sosialistisk og feministisk mandat frå Nord-Trøndelag er at eg er den eg er. Folkeleg, uhøgtideleg -Tromp. Men mange har sagt dette før meg. Skal ein forbli folkeleg, jordnær og rotfesta, så må ein av og til ofre ein celeber gallamiddag til fordel for ein rockekonsert. Ein må kunne ta seg tid til å prompe i stova med fire pils og ein pizza med trønderkompisar. Ein må ta ein tur på Mono i ny og ne, uskjemma, med eit lite rykk i dansefoten og diskusjonar om siste sladder frå kjendte. Eg må abonnere på Jakt&Fiske og eg må ta ein tur i marka, medan andre sit smørglisne med servert middag og dyr vin på ambassadane til Israel og USA.
Det er jo ikkje sikkert eg kjem inn på tinget, men med littegrann hjølp gjer det littegrann monn. Om alle heier på meg og hjelper meg fram skal eg love at innhaldet i videoen ikkje vil bli slik dykk ser meg på ein laurdagskveld. La det bli julehelsinga mi frå meg til deg no som eg bur meg på å gå på Åge Aleksandersenkonsert på Rockefeller i morgonkveld
Om du har problem med å sjå videoen, prøv ein annan nettlesar. Ha på lyd
I dag signerer kongen papiret som sender den fødde fylkesmann, Inge Ryan, heim til trøndersk jord.
Då Inge Ryan søkte jobben som fylkesmann var det ingen i Nord-Trøndelag som eg har høyrt om som kunne tenke seg til betre søkarar. Ryan har blitt hylla av heile stortingsbenken frå SP til FrP og er enormt populær i heile heimfylket.
Inge Ryan er den fødte fylkesmann. Han er den beste nærings- og distriktspolitikaren fylket har hatt på lang tid. Han er samstundes ein god statsmann og ein god forvaltar. I SV har vi det ikkje alltid så lett for å vere pragmatiske alltid. Inge Ryan er ein handtverkar i pragmatikk og konstruktive løysingar, men alltid på lag med folk og alltid på lag med folk som er avhengige av at landet og fylket legg til rette for utvikling der folk bur. Også veit vi at denne posten er ein post som kler Ryan godt og mest sannsynleg er det dette han drøymer om mest i verda. Hadde nokon tilbydt Ryan statsministarposten i staden hadde han nok takka nei. Hadde nokon tilbydt han trenarrolla i Rosenborg hadde han nok også takka nei. Jobben er hans - og det har den vore lenge.
Om eg skulle finne eit betre eksempel på nokon som kler rollen like godt, så må eg sjå føre meg Lars Monsen djupt inne i Alaska hand i hand med ein bjørn.
Eit av dei verkeleg flotte instrumenta for naturentusiastar og for å setje fokus på det biologiske mangfoldet i naturen er rapportsystemet for artsobservasjonar. Her kan ein følgje med på kor ein kan sjå ulike artar og leite etter dei heilt spesielle observasjonane av sjeldne artar på nye og gamle stader. Eg er eit ihuga friluftsmenneske som har sett dei fleste landgåande artar i faunaen. Og eg får med meg mange foglar også. Både sjeldne og vanlege. Mitt forsett for denne sommaren blir å legge inn mine observasjonar. Under følgjer litt oppdatert statistikk.
Rapportert hittil
Rapportert i dag
Recent Comments