Etter å ha levd meg inn i blåggverda to veker må eg konstantere at eg har fått ein aldri så liten elddåp. Eitt av mine første innlegg Male blogging = male bonding? har vorte diskutert over fleire blåggar og eit hundretals kommentarar og debattar. Det er forsåvidt inga overrasking. Eg visste at eg kom til å trykke på visse knappar og presse på sterke nerver som kunne utløyse reaksjonar. Det gjer det alltid når ein skriv sterke meiningar som handlar om identitet og rom.

Mange er usamde i innlegget mitt. Dei som er usamde kan delast opp i hovudsak fire grupper.
1. Blåggverdas dronningar -jenter som har lukkast i å skape attraktive blåggar som har mange daglege treff og aktivitet i kommentarfeltet.
2. Feministiske anti-blåggarar -jenter som burde blågga, men som ikkje gjer det fordi dei har ei forutinntatt haldning som hindrar dei i å “eksponere” seg sjølv, som det heiter i kritikken.
3. Menn som føler seg truffe.
4. Blåggers som uttaler seg om ting han ikkje har greie på (Hjorten

Hjå gruppe 1 -blåggverdas dronningar, meiner ein at eg tar feil i at det er gutar som dominerer blåggverda, at eg har trampa i salaten og uttalt meg om noko eg ikkje har greie på. Dei har rett. Dette hadde eg strengt tatt ikkje greie på.

Eg må innrømme etter å ha dratt meg sjølv inn i den verkelege blåggverda at mitt bombastiske anslag på 90% gutar nok er langt over røynda. Det finst hundrevis av fantastisk gode jenteblåggers av alle slag. Dei er politiske, nokre skriv matoppskriftar, nokre har dagbokformen, dei er feministiske, nokre er blå, nokre er raude, dei er tankeeksperimentelle, dei er morosame, dei skriv usensurert, fritt og akkurat som dei vil og dei er alt dette. Det finst mange jenteblåggar og dei kan ikkje generaliserast innanføre ei viss form.

Men… debatten har (som så ofte før) hamna i heilt feil spor i forhald til det som var den rosa tråden i innlegget. Ordet “bonding” i samanheng med blåggarmakt er det ikkje kvantiteten eg ønskjer å utfordre, heller ikkje kvaliteten. Derimot er det dei kvantitative og kvalitative relasjonane mellom blåggarar. Kven er det gutar refererer oftast til i sine blåggar? Kor mange kommentarar i ein blågg er skrive av gutar? Kva for blåggar er det gutar besøker hyppigast? Kva er det gutar gjer i blåggane sine som speglar kjønnsrollemønsteret i meir tradisjonelle medium?

Når eg stiller opp problemstillinga “male blogging = male bonding?” er ikkje det ein bombastisk påstand, men ei problemstilling som eg enno, tendensiøst, meiner må vere delvis rett.

I mitt første innlegg skriv eg om det å blågge at;
I tillegg er det eit særs produktivt fellesskap for ein litt spesiell sosial interaksjon mellom folk som anten kjenner kvarandre eller rett og slett ikkje kjenner kvarandre -som hukar seg opp i eit snodig felleskap med disputtar og polemikk.

I innlegget trekker eg linjer mellom kjønnsrollemønster forøvrig inn i blåggeverda. Eg poengterer at blåggeverda for “feministiske gutar” gir eit høve til å bånde med andre gutar på ein måte som vi kanskje kan samanlikne med herrefotball? – Som er ein fristad for mange menn med eit behov for å leve ut samfunnets sosiale, mannlege kjønn fordi det er eit nytråkka spor med store høve til off-piste-skriving.

Gutar klynger seg saman på fristaden, puben, og ser herrefotball medan dei usensurert og utan sanksjonar feministiske menn ellers ville møtt, roper ut det som måtte falle seg inn om porselensmenn utan ballar eller om menn som verkeleg har hår på brystet nok til å kvalifisere seg som idol. No finst det rett nok mange jenter som blir med på puben for å sjå fotball, men det er liksom herrefotball vi ser på, okke som. Og det er ingenting som heiter kvinnefotball på puben, det heiter kjærringfotball (ikkje mine ord). Det er dermed ikkje sagt at kjønnsrollemønsteret forøvrig har fått eit massivt fotfeste blåggarverda! Det vil vere feil å seie det at blåggerverda ikkje har eit potensiale for å bryte med kjønnsrollemønstra forøvrig. For det har det, og det er også målet mitt med å diskutere det. Men å seie at eg ikkje har litt rett i problemstillinga “male blogging = male bonding?” meiner eg er minst like feil.

Så til kritikarkategori 2; 2. -jenter som burde blågga, men som ikkje gjer det fordi dei har ei forutinntatt haldning som hindrar dei i å “eksponere” seg sjølv”.

Denne debatten går sjølvsagt ikkje i blåggarverda då det ville vere å kaste premissa for kritikken. Til denne kritikken vil eg berre referere til nest siste avsnitt i mitt første innlegg der konklusjonen er at i blåggarverda stenger ein ikkje noko rom. Det er eit ope rom.

Kritikarkategori 3; menn som føler seg truffe. Well… Eg har fått påpeikt at lenkelista mi er dominert av menn, så eg har på ein måte skote meg sjølv i foten. Men eit sjølvskot er betre enn å ta på seg brynja for å oppretthalde grunnlaget for min kritikk slik som denne mannen gjer.

Det beste innlegget i denne debatten, den beste reaksjonen og det som knuser min innrømte feil om totaldominans av menn i bloggarverda, er Androida med denne lista over jenteblåggar.

Debatten har blitt tatt her;
Pike mot samtiden -Male Blogging -Helt på jordet?
Lordx -Kjendisrompe fredag: Jessica Simpson
Egalia -Jenter i bloggverda
Guro Grimstad -Jeg blogger som meg selv!
Hjorten -Blogghierarkiet
Androida -Dameblogger
Raymond -Damer og herrer i bloggosfæren